शकालबेलार आलोय बाजे….

आज रवींद्र नाथाचे भैरवीच्या सुरात हे गाणे पाहूया….ह्या कवितेत ते म्हणतात..सकाळच्या ह्या सोनेरी प्रकाशात निरोपाचे करुण सूर वाजत आहेत..हे कवी, तू तुझी बासरी घेऊन ये आणि ह्या प्राजक्ताच्या फुलावर तुझे सूर ठेवून निरोप घे..अशी उषा पुन्हा येईल, पुन्हा हे चित्र दिसेल पण ह्या विरह क्षणी तुला निघायलाच हवे…

  সকালবেলার আলোয় বাজে বিদায়ব্যথার ভৈরবী–
           আন্‌ বাঁশি তোর, আয় কবি॥
শিশিরশিহর শরতপ্রাতে     শিউলিফুলের গন্ধসাথে
   গান রেখে যাস আকুল হাওয়ায়, নাই যদি রোস নাই র’বি॥
        এমন উষা আসবে আবার সোনায় রঙিন দিগন্তে,
               কুন্দের দুল সীমন্তে।
কপোতকূজনকরুণ ছায়ায়     শ্যামল কোমল মধুর মায়ায়
         তোমার গানের নূপুরমুখর
                    জাগবে আবার এই ছবি॥

हे गाणे मराठीत…

शकालबेलार आलोय बाजे विदायव्यथार भैरवी–

आन बांशी तोर , आय कोबि …

शिशिरशिहर शरतप्राते शिवली फुलेर गंध साथे ..

गान रेखे जास आकूल हवाय, नाई जोदी रोश नाई रॉबी …

एमोन उषा आशबे आबार शोनाय रंगीन दिगंते,

कुन्देर दुल सीमोन्ते …

कपोतकूजनकरुण छायाय श्यामल कोमल मधुर मायाय

तोमार गानेर नुपूर मुखर जागबे आबार ए इ छोबि …

ह्या कवितेचा इंग्लिश अनुवाद …

THE morning-light aches
with the pain of parting.
Poet, take up thy flute!
Let be, if thou must depart, and go,
leaving thy song to the flowers
in this dew-dripping autumn.
Such a morning will come again
at the gold-tinted border of the East
with kunda flowers in her locks.
In the shady garden path, plaintive with
     dove’s cooing,
tender with the caressing enchantment of
     the green,
will rise again the vision of this light,
her steps tinkling with the anklet of thine
     own songs.
Let be, if thou must depart.

हे गाणे ऐकुया प्रतिशा पॉल च्या आवाजात…